مقالات ارز دیجیتال

قرارداد هوشمند Smart Contract چیست؟

برای درک قرارداد هوشمند تصور کنید که نیاز به فروش خانه دارید. این یک فرایند نسبتاً پیچیده و دشوار است که مستلزم بسیاری از مدارک، ارتباط با بنگاه ها و افراد مختلف و همچنین سطح بالایی از خطرات مختلف است.
به همین دلیل است که اکثریت مطلق فروشندگان خانه تصمیم می گیرند یک بنگاه معاملات ملکی پیدا کنند،
که با تمام اوراق و مدارک سروکار داشته باشد، ملک را به بازار عرضه کند و هنگام شروع مذاکرات به عنوان واسطه عمل کند، تا زمانی که معامله بسته نشود.

علاوه بر این، آژانس خدمات محافظتی فراهم می کند، که به ویژه در چنین معاملات بسیار مفید است، زیرا مبالغ مربوطه معمولاً بسیار زیاد است و شما واقعاً نمی توانید به شخصی که با آن سر و کار خواهید داشت اعتماد کامل داشته باشید.

با این وجود، پس از معامله موفق، نمایندگان فروشنده و خریدار حدود هفت درصد از قیمت فروش را به عنوان کارمزد خود تقسیم می کنند. این میزان خسارت مالی قابل توجهی را برای فروشنده رقم می زند.

شرایطی از این دست است که قراردادهای هوشمند واقعاً مفید واقع می شوند و به طور انقلابی در کل صنعت ایجاد می کنند، در حالی که این روند کار را از برخوردار می کند.

شاید از همه مهمتر، آن ها یک مسئله اعتماد را حل کنند. قراردادهای هوشمند بر اساس اصل “اگر-آنگاه” کار می کنند، این بدان معناست که مالکیت خانه تنها هنگامی که مبلغ توافق شده به سیستم ارسال شود، به خریدار منتقل می شود.

آن ها همچنین به عنوان خدمات سپردن کار می کنند، به این معنی که هم پول و هم حق مالکیت دقیقاً همزمان در سیستم ذخیره می شود و برای طرف های شرکت کننده توزیع می شود. علاوه بر این، صدها نفر معامله را شاهد و تأیید می کنند، بنابراین تحویل بدون خطا تضمین می شود. از آنجا که اعتماد بین طرفین دیگر مسئله ای نیست، نیازی به واسطه نیست.
همه کارهایی که یک بنگاه املاک انجام می دهد می تواند از قبل در یک قرارداد هوشمند برنامه ریزی شود، در حالی که به طور همزمان هم فروشنده و هم خریدار مبالغ قابل توجهی پس انداز می کند.

این فقط یک نمونه از کاربردهای بالقوه قراردادهای هوشمند است. آنها قادر به تبادل پول، دارایی و هر چیز ارزشمند دیگری هستند، از شفافیت کامل اطمینان حاصل می کنند، از خدمات همراه یک واسطه پرهیز می کنند و مسئله اعتماد بین طرفین را ریشه کن می کنند.
کد یک قرارداد هوشمند خاص شامل کلیه شرایط و ضوابطی است که طرفین توافق کرده اند و اطلاعات مربوط به معامله خود در یک بلاکچین، یک دفتر ثبت عمومی غیرمتمرکز و توزیع شده، ثبت می شود.

قرارداد هوشمند چگونه کار می کند؟

به بیان ساده، قراردادهای هوشمند بسیار شبیه دستگاه های فروش هستند. شما فقط مقدار لازم ارز رمزنگاری شده را در قرارداد هوشمند می ریزید و سپرده گذاری می کنید، حق مالکیت خانه، گواهینامه رانندگی یا هر چیز دیگری به حساب شما می افتد.
تمام قوانین و مجازات ها نه تنها توسط قراردادهای هوشمند از قبل تعیین شده بلکه توسط آنها اعمال می شود.

وابستگی متقابل

یک قرارداد هوشمند می تواند به تنهایی کار کند، اما هم چنین می تواند همراه با هر تعداد قرارداد هوشمند دیگر اجرا شود. زمانی که به یک دیگر وابسته باشند، می توانند به گونه ای تنظیم شوند. به عنوان مثال، انجام موفقیت آمیز یک قرارداد هوشمند خاص می تواند شروع یک قرارداد دیگر را تحریک کند و غیره. از نظر تئوری، کل سیستم ها و سازمان ها می توانند کاملاً با قراردادهای هوشمند کار کنند.
تا حدی، این در حال حاضر در سیستم های مختلف رمزنگاری پیاده سازی شده است، جایی که همه قوانین از قبل تعریف شده اند و به همین دلیل، شبکه خود می تواند به طور مستقل و مستقل عمل کند.

قراردادهای هوشمند اشیا

اساساً، در هر قرارداد هوشمند سه قسمت انتگرال وجود دارد که به آن ها اشیا نیز گفته می شود. مورد اول امضا کنندگان اس ، دو یا چند طرف با استفاده از قرارداد هوشمند، با استفاده از امضاهای دیجیتالی با شرایط توافق موافق یا مخالف هستند.

مورد دوم موضوع توافق نامه است. این فقط می تواند شیئی باشد که در محیط قرارداد هوشمند وجود داشته باشد. متناوباً، قراردادهای هوشمند باید بدون مانع و مستقیم به هدف دسترسی داشته باشند.
حتی اگر قراردادهای هوشمند برای اولین بار در سال 1996 مورد بحث قرار گرفتند، این هدف خاص بود که توسعه آن ها را متوقف کرد. این مشکل فقط پس از ظهور اولین ارز رمزنگاری شده در سال 2009 تا حدی حل شد.

سرانجام، هر قرارداد هوشمند باید شامل شرایط خاصی باشد. این اصطلاحات باید به صورت کامل ریاضی و با استفاده از یک زبان برنامه نویسی متناسب با شرایط خاص قرارداد هوشمند شرح داده شوند.

این شامل الزامات مورد انتظار از همه طرف های شرکت کننده و همچنین کلیه قوانین، پاداش ها و مجازات های مرتبط با شرایط گفته شده است.

محیط

برای وجود آن ها و عملکرد صحیح آنها، قراردادهای هوشمند باید در یک محیط مناسب و خاص کار کنند. اول از همه، محیط نیاز به استفاده از رمزنگاری کلید عمومی دارد، که کاربران را قادر می سازد با استفاده از کدهای رمزنگاری منحصر به فرد و خاص خود، برای معامله ثبت نام کنند. این سیستم دقیقاً اکثریت مطلق ارزهای رمزپایه موجود است که از آن استفاده می کنند.

ثانیا، آن ها به یک پایگاه داده باز و غیرمتمرکز احتیاج دارند که همه طرف قرارداد می توانند به آن اعتماد کامل داشته و کاملاً خودکار باشند.

علاوه بر این، برای اجرای قرارداد هوشمند باید کل محیط خود را غیر متمرکز کرد. بلاک چین، به ویژه بلاک چین Ethereum، محیط مناسبی برای قراردادهای هوشمند است.

سرانجام، منبع داده های دیجیتالی مورد استفاده قرارداد هوشمند باید کاملاً قابل اعتماد باشد. این مستلزم استفاده از گواهی های امنیتی SSL ریشه، HTTPS و سایر پروتکل های اتصال ایمن است که قبلاً به طور گسترده مورد استفاده قرار گرفته اند و به طور خودکار در اکثر نرم افزارهای مدرن اجرا می شوند.

چه کسی قرارداد هوشمند را خلق کرده و چه کسی از آن ها استفاده می کند؟

قراردادهای هوشمند برای اولین بار توسط نیک سابو، دانشمند کامپیوتر و رمزنگار، در سال 1996 توصیف شد. در طی چندین سال، Szabo این مفهوم را دوباره کار کرد و چندین نشریه منتشر کرد، جایی که او مفهوم ایجاد شیوه های تجارت مربوط به قانون قرارداد را از طریق طراحی پروتکل های تجارت الکترونیکی بین ناشناس ها در اینترنت ایجاد کرد.

با این حال، اجرای قراردادهای هوشمند تا سال 2009 اتفاق نیفتاد، زمانی که اولین ارز رمزنگاری شده بیت کوین همراه با بلاکچین آن ظاهر شد، که در نهایت محیط مناسبی را برای قراردادهای هوشمند فراهم کرد.

به طرز جالب توجهی، نیک سابو مکانیزمی برای یک ارز دیجیتال غیرمتمرکز به نام Bit Gold در سال 1998 طراحی کرد. این ارز هرگز اجرا نشد، اما قبلاً دارای بسیاری از ویژگی هایی بود که بیت کوین حدود 10 سال بعد به آن ها می بالید.

این روزها، قراردادهای هوشمند عمدتا با ارزهای رمزپایه ارتباط دارند. علاوه بر این، منصفانه است که بگوییم یکی بدون دیگری وجود ندارد و بالعکس، زیرا پروتکل های ارز رمزنگاری غیرمتمرکز اساساً قراردادهای هوشمند با امنیت و رمزگذاری غیرمتمرکز هستند.
آن ها به طور گسترده ای در بیشتر شبکه های رمزنگاری موجود موجود مورد استفاده قرار می گیرند و یکی از برجسته ترین و یکی از برجسته ترین ویژگی های Ethereum هستند.

نمونه هایی از استفاده از قراردادهای هوشمند

در حالی که موضع دولت ها، تنظیم کنندگان مالی و بانک ها در سراسر جهان در مورد ارزهای رمزپایه از بسیار محتاطانه تا پذیرش دقیق متفاوت بوده است، فناوری پشت سر آن ها – بلاکچین و قراردادهای هوشمند – به طور گسترده ای انقلابی پذیرفته شده است و در همه سطوح در حال اجرا است.

به عنوان مثال، به تازگی، شرکت سپرده گذاری و پاکسازی سپرده گذاری (DTCC) و چهار بانک بزرگ – Bank of America Merrill Lynch ، Citi Credit Suisse و J.P. Morgan – با استفاده از قراردادهای هوشمند، مبادله پیش فرض اعتبار را در Blockchain توسعه یافته توسط Axoni با موفقیت معامله کردند.
در این قرارداد هوشمند از اطلاعاتی مانند جزئیات معاملات فردی و معیارهای ریسک همتایان استفاده شده است که طبق اعلامیه مطبوعاتی، سطح جدیدی از شفافیت شرکا و نهادهای نظارتی فراهم شده است.

موارد مشابه در همه جا اتفاق می افتد. در این ماه، کنسرسیومی متشکل از 61 بانک ژاپنی و کره جنوبی در حال آزمایش Ripple’s Blockchain و قراردادهای هوشمند برای امکان انتقال پول بین مرزی بین دو کشور است. این سیستم جدید در سال 2018 راه اندازی خواهد شد.

حتی Sberbank، بانکی تحت کنترل دولت روسیه، در کشوری که ضد پول رمزنگاری شده است، بلاکچین Ethereum و قراردادهای هوشمند فعال شده توسط آن در حال آزمایش هستند.

این آزمایشات با توجه به پیوستن Sberbank به Enterprise Ethereum Alliance، کنسرسیومی متشکل از بیش از 100 کسب و کار، از جمله متخصصان برتر مانند سیسکو، ING ، مایکروسافت و غیره، انجام شد.

این اتحاد قصد دارد یک بلاکچین دقیق برای استفاده در تجارت تنظیم کند، جایی که قراردادهای هوشمند مورد نیاز برای شرکت های خاص قابل توسعه و اجرا باشد.

از آنجا که قراردادهای هوشمند در ارتباط با ارزهای رمزپایه توسعه یافته است، هنوز هم بیشتر آن ها در دنیای مالی و بانکی در حال اجرا هستند.
با این وجود، این فناوری می تواند توسط دولت های سراسر جهان مورد استفاده قرار گیرد تا سیستم رأی دهی در دسترس و شفاف باشد.
زنجیره های تأمین می توانند از آن برای نظارت بر کالاها و خودکار کردن همه کارها و پرداخت های انجام شده استفاده کنند. املاک و مستغلات، بهداشت و درمان، مالیات، بیمه و صنایع بیشمار دیگر می توانند از اجرای قراردادهای هوشمند و مزایایی که ارائه می دهند بهره مند شوند.

معایب قرارداد هوشمند

قراردادهای هوشمند یک فناوری بسیار نوآور است. با وجود صحبت های فراوان، هنوز هم می تواند مستعد مشکلات باشد. به عنوان مثال، کدی که قرارداد را تشکیل می دهد باید کامل باشد و بدون اشکال باشد. این می تواند منجر به اشتباهات و گاهی اوقات امکان سو استفاده از اشکالاتی توسط کلاهبرداران شود.

همان طور که در مورد هک DAO اتفاق افتاد، پول هایی که با یک اشتباه در کد آن در یک حساب هوشمند قرار می گیرد می تواند از آن سرقت شود.

علاوه بر این، تازگی این فناوری هنوز هم سوالات زیادی را به وجود می آورد. چگونه دولت تصمیم به تنظیم چنین قراردادهایی خواهد گرفت؟ چگونه آن ها مالیات می گیرند؟ ا

گر قرارداد نتواند به موضوع توافق نامه دسترسی پیدا کند یا اتفاق غیرمنتظره ای برای آن رخ دهد، چه اتفاقی می افتد؟ این اتفاق می افتاد که وقتی یک قرارداد سنتی منعقد می شد، می توانست در دادگاه لغو شود، اما بلاکچین مطابق با سیاست “Code is Law” مهم است که قرارداد را انجام دهد و امکان تغییرات وجود ندارد.

با این وجود، بیشتر این مشکلات صرفاً به دلیل نوآور بودن قراردادهای هوشمند به عنوان یک فناوری وجود دارد. با چنین وعده ای، مطمئناً این فناوری با گذشت زمان کامل می شود. بدون شک، قراردادهای هوشمند در شرف تبدیل شدن به جزئی جدایی ناپذیر در جامعه ما هستند.

سینا صفری

من هدف خودم را آموزش به دیگران قرار دادم و همیشه عاشق یادگیری و یاد دادن بودم و به عنوان هدف مهم زندگیم سایت ایران ریچ را با تیمی قدرتمند برای علاقمندان به ارزهای دیجیتال و بلاکچین طراحی کردیم. در ایران ریچ همراه با بهترین آموزش دهندگان اتفاقات قشنگی رو برای حوزه مالی هموطنان ایرانی ایجاد کرده‌ایم. + علاقمند به دنیای جذاب ارزهای دیجیتال و فناوری‌های روز دنیا + مشاور ارشد فعالیت در حوزه رمز ارزها و فناوری دیفای + کارشناس متخصص در زمینه معاملات مالی و معاملات آتی در بزرگترین صرافی‌های کریپتوکارنسی + برگزار کننده ورکشاپ‌ها و همایش های مختلف درباره مبانی ارزهای دیجیتال و کسب درآمد دلاری از آن

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا